สิ่งหนึ่งทีเรา อาจต่างกันอย่างจริงจัง นั้นคือความรู้สึกลึกๆ ที่มีของหัวใจ
จากวันที่เธอ บอกลาจากกันไป เธอคงทิ้งเรื่องเราเอาไว้ให้เป็นแค่ความหลัง

แต่ฉันยังจดและจำ ภาพที่สองเราเคยได้รักกัน ฝังติดอยู่ในใจ
ไม่เคยลบเธอไปจากใจได้เลย

ก็เพราะว่านาฬิกาของคนที่เฝ้าแต่รอ เวลาคงเดินช้าไม่เท่ากัน
กับของคนที่จากไป ก็รู้ทั้งรู้ว่าเจ็บช้ำ
แต่มันทำอะไรไม่ได้ ที่ไม่รู้คือนานแค่ใหน จะลืม

ยังปิดตัวเอง ปิดกล่องแห่งความรักไว้ ไม่เคยยอมให้ใครที่ใหนเข้ามาทักทายเลย
ยังหลอกตัวเอง ว่าเธอจะกลับคืนมา ก็ไม่รู้ว่าเธอจะคิดถึงกันบ้างไหม



แต่ฉันยังจดและจำ ภาพที่สองเราเคยได้รักกัน
ฝังติดอยู่ในใจ ไม่เคยลบเธอไปจากใจได้เลย

ก็เพราะว่านาฬิกาของคนที่เฝ้าแต่รอ เวลาคงเดินช้าไม่เท่ากัน
กับของคนที่จากไป ก็รู้ทั้งรู้ว่าเจ็บช้ำ แต่มันทำอะไรไม่ได้ ที่ไม่รู้คือนานแค่ใหน จะลืม

ก็เพราะว่านาฬิกาของคนที่เฝ้าแต่รอ เวลาคงเดินช้าไม่เท่ากัน
กับของคนที่จากไป ก็รู้ทั้งรู้ว่าเจ็บช้ำ แต่มันทำอะไรไม่ได้
ก็ไม่รู้จะนานแค่ใหน ชั่วชีวิตคงไม่มีวันจะลืม